دكتر ميرجلال‌الدين كزازي گفت: ارج و جايگاه بيدل در سخن پارسي ، راست اين است كه در ايران بدان سان كه سخنوري بزرگ چون او را مي‌سزد شناخته نشده و نهاده نيامده است.
به گزارش ستاد خبري سومين کنگره بين‌المللي عرس بيدل كزازي افزود: اين ناشناختگي و بي‌ارجي بيدل هم بازمي‌گردد به آن چه در تاريخ شعر پارسي آن را دوره بازگشت مي‌نامند كه اگر بخواهيم واژه‌اي سياسي را در بازنمود آن به ‌كار ببريم، گونه‌اي كودتاي ادبي بوده است.
اين استاد دانشگاه ادامه داد: از آن زمان كه اين دوره آغاز شده است پسند ادبي ايرانيان به گونه‌اي بوده است كه با شيوه شاعري سخنوري مانند بيدل همساز و هماهنگ شمرده نمي ‌شده است. از اين روي بيدل هرگز در ايران آن پايگاه و جايگاهي را كه در ديگر كشورهاي پارسي زبان يافته ، نداشته است.
او همچنين گفت : در افغانستان يا كشورهاي شبه قاره، پاكستان و هندوستان بيدل بسيار فراتر از آن است كه تنها سخنوري باشد. در آن كشورها كمابيش به چهره‌اي آييني دگرگون شده است. اما در ايران تنها چند سالي است كه به بيدل مي‌انديشيم و مي‌پردازيم چون سايه آن پسند كژ و بي‌راه ادبي اندك اندك از ميان رفته است.
كزازي تاكيد كرد : ايرانيان ، به ويژه دوستداران سخن پارسي بدان آغاز نهاده‌اند كه نغزي‌ها و نازكي‌هاي سروده‌هاي سپاهاني يا هندي به‌ويژه آن هنرورزي‌هاي شگرف را كه شعر بيدل را از ديگر سخنوران هم شيوه فراتر مي‌برد بشناسند و ارج بنهند.
او در پايان گفت : اين آغاز بي‌هيچ گمان از ديد من آغازي فرخنده است. مي‌تواند يكي از بزرگ‌ترين فرزندان فرهنگ ايران و سالاران سخن پارسي را به ايران زمين كه همواره سرزمين سپند سخن و جايگاه فرهمند فرهنگ بوده است بازگرداند.